Over Tara & Mij: een onverteld verhaal

Welkom op een plek waar stilte doorbroken wordt en pijn een stem krijgt. Hier delen we het verhaal van Tara en mijn persoonlijke reis. Een verhaal over ondragelijk psychisch lijden, de complexe wereld van gesloten jeugdzorg, en de zoektocht naar erkenning voor jongeren die zich ongehoord voelen. Dit is geen gemakkelijke leeservaring, maar wel een eerlijke. Laten we samen stilstaan bij wat er werkelijk toe doet.

De vraag die blijft hangen

Als psychisch lijden uitzichtloos en ondragelijk wordt, waarom hebben jongeren dan niet het recht op euthanasie? Dit is een hartverscheurende vraag die centraal staat in Tara's verhaal. We moeten spreken over het misbruik in de gesloten jeugdzorg en waarom de stemmen van deze jongeren – ondanks expliciet onderzoek van Jason Bhugwandass – nog steeds niet gehoord worden. De uitkomsten liegen er niet om, en toch verandert er te weinig.

Voor wie we dit delen

Deze pagina is er voor jou, de jongere die zich niet gehoord voelt. Voor degenen die continu door moeten, van therapie naar therapie, waarbij de nadruk ligt op herstel terwijl dit niet altijd mogelijk is. ik ben geen therapeut en ik kan je niet helpen qua behandeling maar ik hoop dat je steun en herkenning kan vinden in het verhaal van Tara.

Mijn persoonlijke inzicht

Jarenlang heb ik zij aan zij gestaan met Tara. Het heeft me lang gekost om te beseffen dat mijn dochter koste wat kost in leven willen houden, niet altijd een leven is. Soms is het uitzichtloos lijden. Dit inzicht was pijnlijk, maar noodzakelijk om de realiteit van haar situatie en die van vele andere jongeren te erkennen. Het gaat niet alleen om overleven, maar om de kwaliteit van dat leven, of het gebrek daaraan.

"Ik hoop op herkenning, maar vooral dat het 'zwarte gat' er is en er mag wezen. Dat het niet altijd weggepraat, weggetherapieerd of weggemedicineerd kan worden. Hoe meer dit erkend wordt, hoe meer jongeren zich gehoord voelen in hun diepste pijn."

De auteur van Tara ( Billie )